Youth Deprivation
En wat is winSUMMERfest zonder een band van DIY duizendpoot Reynaert? Ik bedoel, als je een beetje underground bent dan kan je natuurlijk niet om hem heen. Bands, label, shows organiseren, kunst, altijd lachend, razend knap en allround good guy. Je kan hem kennen van bands als Stresssyteem, Aart Staartjes en dus Youth Deprivation. Of gewoon als persoonlijkheid. Ik weet eigenlijk niet meer of Reynaert en ik ooit echt aan elkaar zijn voorgesteld. Misschien wisten we van elkaars bestaan en was een cool knikje genoeg. Zoals dat dan gaat. Bij echt coole mensen dan. Ik weet nooit zo goed wat ik doe. Reynaert gelukkig wel. En in Youth Deprivation schreeuwt hij de nodige ellende van zich af. En dat werkt. Want ik heb mijn punk graag het liefst heel hard met een beetje twist. Niet superingewikkeld maar gewoon net even met die ene riff langzamer dan die andere, dat ene breakje, subtiele feedback of een onverwacht melodietje terwijl het allemaal nog steeds als een geheel klinkt. En dat is precies wat Youth Deprivation doet. Gitaar die alle kanten op vliegt, drums en bas die het strak in het gareel houden en een zang die balanceert op de rand van waanzin. Punk met een randje gloom. Boos met een snufje wanhoop. Heerlijk. Vul mij maar bij. Ik ga lekker staan zwijmelen. – mrk