Bawrence of Aralia
Toen ik way-back-when een jonge muziekstudent was die braaf elke release op Subroutine Records luisterde, heb ik menig wandeling naar college door de herfststormen van 2018 gespendeerd met Bawredom, het debuutalbum van Bawrence of Aralia. Even het hoofd leeg maken met “Use Less Thoughts (Note to Self)” en in het weekend met een kater vol zelfmedelijden gniffelen om het woordgrapje van “Sunday Mourning”. Bawrence of Aralia klonk als Nederlandse contemporaries als Steve French en Yuko Yuko maar had ook een eigen jangly smoel en een uniek gevoel voor de melodieën die voor de zang werden geschreven. Topplaat. Terecht dat de band het half jaar na het verschijnen van hun debuut lekker veel tourde. Hadden prima op de eerste editie van winSUMMERfest kunnen staan in de zomer van 2019, maar ja, toen waren we nog een klein festivalletje op één dag, twee locaties en met een dikke dertig acts minder. Jaartje later dan? Nope, geen WSF en… geen Bawrence of Aralia? Want hè, pas toen ik mijn jangle-liefdes van 2018 op de line-up zag prijken besefte ik dat het deze zomer gewoon zeven jaar geleden is dat de band ineens verdween. Zeven jaar!! Gelukkig was de band er afgelopen november ineens weer. Nieuwe shows en een prachtig nieuw album, uiteraard op Subroutine. Nine Pieces of Insecurity Pie. Dat smaakt nu al naar meer.
Hugo