Teardrinker
En uiteraard zal ik mij tijdens het komende WSF weer in die ramvolle peeskelder van Tartarus begeven. Wist je dat meneer Tartarus en ik op dezelfde school hebben gezeten? Ok, ik deed weliswaar eindexamen en hij zat in de brugklas, maar toch; bij elkaar op school! Dat zegt wat. Dat voel je. Dus ik daal graag af in die zwartgeverfde discotheek met spiegels en vastgeschroefde barkrukken. Eén en al herkenning. Ergens tussen nostalgie en pure wanhoop. Mooie combinatie. Ik trek het goed. En dan staat er ook nog altijd iets te spelen waarvan ik spontaan moet glimlachen. En een beetje huilen. Van geluk. En dat gaat gebeuren bij Teardrinker uit Rotterdam. Ergens in het landschap waar black metal en post metal samenkomen met een vleugje punk. Heerlijk wanhopig met een sprankje zonneschijn. En ook heel veel emoties. Goede emoties. En natuurlijk, ik weet het. Die spiegels daar beneden laten niks anders dan de harde waarheid zien. Daar moet je even doorheen. En waarschijnlijk zijn ze beslagen met de liters zweet. Dus is er eigenlijk niks te zien en is het een metafoor. Dweilen en doorgaan. Hoop gloort aan de horizon. Fuck die zooi. Ik weet al niet meer waar ik heen wil met dit stuk. Behalve dan dat Teardrinker één van de hoogtepunten wordt van WSF 2026. Heel heel heel veel zin in! -mrk